طلوع تو...

          توي اين غربت كوچه

          توي تاريكي مطلق

          تو طلوعي

          تو شروع آسموني

          بعد آن غروب دلگير جدايي

          مي دونستم نمي موني

          مي دونستم رسيديم اخر جاده

          داشتن تو گاهي سخته، گاهي ساده

          توي اين جاده تقدير

                       منم و پاي پياده...

          منم و هواي تو

          گم شدم، توغربت چشماي تو

          سكوتم شكسته با صداي تو

          صدايي كه مونده توي دل من

          منه بي من

                   منه بي تو

          منه از خودم فراري

          تو و اين شبهاي غربت

          دل من، چه بي قراري؟

          حالا اينجا

                    تك و تنها

          منم و فاصله و دوري راه

          منم و اين آرزوهاي محال

          منم و قصه تو

                      قصه طلوع تو

 

                                      (کوچه مهتاب)

/ 9 نظر / 5 بازدید
عاطفه

سلام همسايه! خوبی؟ راستش... اومدم بگم آپ کردم! با يه دل نوشته.. چقدر اين شعر زيبا بود، امّا به گوشم خيلی آشناست. کجا ممکنه شنيده باشمش؟ تازه غير از اون، یه آهنگی هم داره برام! شايد يه ترانه باشه، نه؟ راستی.. من اوّل شدم!

سايه روشن

آخ جون مثل اینکه زود رسیدم فقط حیف که اول نشدم

سايه روشن

واما شعر ..ببینم شعر از خودت بود؟ از اون لحاظ می گم که ته اش نوشتی کوچه مهتاب ...راستش این شعر مثل بقیه شعرات نبود ...یه ذره جملات و مصراعاش دور از هم بود از نظر موضوعی...درسته خیلی خوب کنار هم اومده بود...خب اول شعر خیلی خوب یش می رفت ...ولی آخرش یه ذره زود تموم شد ...حس می کنم یه بیت دیگه هم جا داشت..ولی در هر صورت قشنگ بود لذت بردم

هلو!!!

تو جاده ی تنهایی، هوای یار که باشه مگه آدم خسته می شه؟

سهيلا

منم و يه دنيا حسرت تو کلام درد و غربت منم و شب جدایی تو کلامی از خدایی

رها

سلام مجيد جان خوبی تو؟ درست فهميدی . حالم افتضاحه فقط اين روزا مرگ می خوااااااااااااام می يام فقط می خونم .... حال و حوصله ندارم مرسی که می يای آپ می کنی خبرم کن ميام می خونم هميشه شعرات و حرفات قشنگن به دل می شينن مرسی بابته شعرای ناگهانيت که يهو گل می کنه خوش به حالت که حداقل حست توو شعر می ياد می تونی حستو بگی

@lirez@

مث اون دیوان حافظ که نشسته لب طاقچه تو مث اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر مث اون حرفی که ناگفته می مونه دم آخر تو مث بارون عشقی روی تنهایی شاعر تو همون آبی که رسمه بریزن پشت مسافر مث برق دو تا چشمی توی یک قاب شکسته مث پرواز واسه قلبی که یکی بالاشو بسته مث اون مهمون خوبی که میآد آخر هفته مث اون حرفی که از یاد دل و پنجره رفته مث پاییزی ولیکن پری از گل های پونه مث اون قولی که دادی گفتی یادش نمی مونه تو مث چشمه آبی واسه تشنه تو بیابون تو مث یه آشنا تو غربت واسه یه عاشق مجنون تو مث یه سرپناهی واسه عابر غریبه

من

سلام... زيبا‌ بود... ياد‌باد آنکه نهانت نظری با ما‌بود رقم مهر تو بر چهره ما پيدا بود سبز باشيد و سربلند

من

ممنون که سر‌ زدين... اوم... برای گفتن اوم، بايد حتما لبها رو کاملا‌ روي هم گذاشت ... اوم ، يعنی چند لحظه ‌تفکر ، بی‌کلام... شاد باشيد